Walter van Hulst

 

Walter van Hulst studeerde bedrijfskunde. Schrijft al meer dan 25 jaar over zeer uiteenlopende onderwerpen, reisde veel, is auteur van diverse boeken en combineert
het maken van verhalen met eind- en hoofdredactie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoofdredactioneel Slow Management 45

 

Gaaf

 

Geef je het ja-woord en dan komt er een grote roofvogel aanvliegen met de trouwringen. Hoe gaaf is dat!

 

Inderdaad, dat kan geregeld. In de kerk, in het stadhuis of op een romantische locatie, bijvoorbeeld bij het kasteel in Wijk bij Duurstede, waar Tom en Maaike de mooiste dag van hun leven vierden. Maar ze kwamen van een koude kermis thuis, want bij landing bleek dat de ingehuurde zeearend de ringen verloren had. Extra zuur omdat in de kostbare kleinoden de omgesmolten trouwringen van opa en oma waren verwerkt. Na de nodige media-ophef ging daags na de bruiloft een team van maar liefst 35 vrijwilligers van Gevonden Verloren aan de slag, inclusief enkele duikers van de brandweer en een specialist met een metaaldetector. Niets meer van gehoord, dus de ringen zullen nog steeds niet gevonden zijn, vrees ik.

 

Het kan niet gek genoeg tegenwoordig. Absurde rages op internet onder de naam challenges zoals zo lang mogelijk met deodorant dicht op de huid te sprayen, tot er rode vlekjes ontstaan. Of zout op je arm strooien en dan met ijs inwrijven, met mogelijk vreselijke brandwonden tot gevolg. Zoveel mogelijk kaneel eten, of wastabletten. Die jeugd van tegenwoordig…

En dan die vloggers, toch apart hoe ze een inkomen verwerven met volgers, views en gesponsorde video’s waarin ze een product of bedrijf promoten. En vervolgens als Bekende Nederlander nog bijverdienen met merchandise en schnabbels zoals dj’en in het weekend, een boek schrijven of events presenteren.

Het summum was wel de bokswedstrijd tussen de populaire YouTubers Logan Paul en ksi, beiden een kleine 20 miljoen volgers. In een uitverkochte Manchester Arena, met 15.000 mensen die kaartjes van 35 tot wel 150 euro per stuk hadden gekocht. Meer dan 800.000 mensen betaalden 8 euro om het evenement via een livestream te bekijken en ook de wedkantoren haalden extra omzet. Toch een aardig nieuw businessmodel.

 

Als de machthebbers van de Protestgeneratie te weinig interesse blijven tonen voor de manier van werken, leren en leven van de jongste generatie, dan zal de nieuwe generatie zich niet duurzaam aan hun - traditionele - organisaties verbinden, is de stellige overtuiging van Rijnland-goeroe Mathieu Weggeman.

Wie de jonge mens beter wil begrijpen, zal, volgens hem, de P van Pleasure moeten toevoegen aan de drie P’s van People, Planet en Profit. Die de jonge generatie overigens ook heel anders invult dan de oudere generatie. Hij stelt dit in een interview opgetekend door Ellen Smink, het stuk is te lezen op zijn eigen website. ‘Met People bedoelen ze vooral dat het goed moet gaan met de mensen om hen heen, met ouders, familie en met de mensen die er volgens hen in de organisatie waar ze werken toe doen. Ten aanzien van Planet kun je stellen dat jonge mensen veel meer met klimaat, milieu en energie zijn begaan dan mijn generatie. Je hoeft ze daarover niets te vertellen. Ze zijn bijvoorbeeld heel makkelijk met het scheiden van afval. Die betrokkenheid zie je ook terug in de wijze waarop ze met dieren omgaan. Er zijn onder jongeren veel meer vegetariërs dan onder ouderen.’

 

Bij Profit wordt het verschil, volgens Weggeman, nog duidelijker. De nieuwe generatie hecht minder aan geld status en macht en is veel minder materialistisch. En wil daarom ook maar drie tot vier dagen per week werken. ‘Bij de P van Pleasure gaat het erom dat het leven zowel aangenaam als betekenisvol moet zijn. Ze willen wel luisteren naar Pechtold of een ander politiek leider, maar dan wel op Lowlands. Ze willen hun best doen om meer geld te krijgen voor de ziekte als, maar dan wel met leuke filmpjes zoals bij de Ice Bucket Challenge.’ Bij de jonge generatie gaat het veel meer om het hier en nu, stelt Weggeman. ‘Het leven moet vooral nu leuk zijn; laten we nu leuke dingen met elkaar beleven. Het heeft er ook mee te maken dat deze jonge generatie nog nooit serieus ellende heeft meegemaakt. Er is immers altijd geld geweest. Ook het idee van in het weekend uitrusten om daarna door de week weer aan de gang te kunnen, zit niet in hun traditie. De jongere generatie doet dus een heleboel dingen niet die wij wel doen. Bovendien zijn ze veel socialer dan mijn generatie. Diversiteit is bij hen totaal geen issue. Dus dat wat men mijn generatie aanrekent, is bij hen niet aan de orde.’

 

Ik ben zelf ook (nog net) van de Protestgeneratie, opgegroeid in de roerige jaren zestig en zeventig. Ik vind het cool wat die jongeren allemaal doen.

Wij deden toch ook wilde dingen? Op mijn tiende smeerde ik brillantine in mijn haar om een vetkuif te hebben zoals Elvis. Op mijn veertiende droeg ik een driedelig pak en wilde ik mijn haren tot over mijn oren, net zoals de Beatles. En op mijn achttiende leek ik wel op een meisje, zei mijn opa altijd.

 

Gaaf toch?

 

Walter van Hulst

Hoofdredacteur Slow Management

 

 

 

 

© 2018 Stichting De Snuffelmuis    |    Creative realtisatie ArjenSnijder.Design    |    Powered by Muse